Hayat bir tiyatro , bizler de onun sahte yüzleri...

Hafta sonu Serdar Bilgili'nin Tempo dergisinin engellere rağmen adlı resim sergisine katıldım. İstemeden sahip oldukları engellerine rağmen ne kadar güçlü oldukları yüz ifadelerinden açıkça anlaşılan sanatçı , sporcu ve daha birçok kimlikteki insanları görme fırsatım oldu .Ortak yanları engelleri değil gözlerindeki güçlü ifadeydi...

Bu vesile ile İstanbul Büyükşehir Belediyesine ve Başbakanımıza söylemek istediğim iki kelime var .Lütfen artık özürlü ifadesi yerine engelli ifadesini kullanmaya alışsınlar.Belediye duvarlara astığı özürlülere büyük hizmet pankartlarını biran önce düzeltsin .Bu insanların özürleri veya kusurları yok .Engelleri var . Bu engelleri aşabilmeleri için birşeyler yapması gereken de sizsiniz....

Sonunu film bitmeden 10 dk kadar önce anlıyorsunuz .Öneren çok olduğu için gitmeyi planlayanlardansanız ve filmden beklentiniz sadece başrol oyuncusunu izlemekse mutlaka gidin.Bu kadar yazdığıma bakmayın.Gittiğim son üç filmin en iyisiydi...

Bilmeyenler için Deja Vu : Bazı anları daha önce yaşamışsınız hissine kapılmak...

Prestij iki rakip sihirbazın hayatından kısa bir dönemi aktarıyor .Zekice kurgulanmış film , fazlasıyla basit konusunu biraz da olsa kurtarıyor.Benim gibi karanlık çekimlerden hoşlanıyorsanız izleyebilirsiniz.

Yakın zamanda gittiğim üç film arasında yeralıyor Beynelminel. Film Yılmaz Erdoğan'ın sanat içerisinde siyaset de yapayım paranoyasının bir sonucu.Daha önce Vizontele serisinde de dokundurduğu 70 'li yıllara bu filmde de fazlasıyla yer vermiş.Film hakkında söyleyebileceğim tek şey amerikan sinemasının yıllardır başarı ile yürüttüğü jeneriği sağlam tut gerisi gelir tekniğini başarıyla uyguladıklarıdır..